ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΥΠΕΡΦΑΓΙΑ

Η συναισθηματική υπερφαγία δεν αφορά το φαγητό, αλλά τα συναισθήματα που δυσκολευόμαστε να αντέξουμε. Μάθε πώς η ψυχοθεραπεία μπορεί να βοηθήσει στη βαθύτερη κατανόηση και φροντίδα του εαυτού.

Υπάρχουν στιγμές που δεν πεινάς, κι όμως τρως.
Που το στομάχι σου είναι ήδη γεμάτο, μα κάτι μέσα σου νιώθει άδειο.
Και τότε, το φαγητό γίνεται αγκαλιά, παρηγοριά, μια στιγμή λήθης.

Η συναισθηματική υπερφαγία δεν έχει να κάνει μόνο με την όρεξη ή τον έλεγχο. Έχει να κάνει με το πώς προσπαθείς να διαχειριστείς όσα νιώθεις. Με τη μοναξιά, το άγχος, τον θυμό, τη ντροπή ή τη θλίψη που ζητούν χώρο  κι εσύ, μην αντέχοντας να τα αντικρίσεις, τα σκεπάζεις με μια γεύση γλυκιά ή αλμυρή.

 Όταν το φαγητό γίνεται παρηγοριά

Ίσως από μικρός έμαθες ότι «το φαγητό τα κάνει όλα καλύτερα».
Ίσως κάποτε, ένα γλυκό να σήμαινε αγάπη, φροντίδα ή αποδοχή.
Ίσως, μεγαλώνοντας, να έγινε ο τρόπος σου να αντιμετωπίζεις ό,τι δεν μπορεί να ειπωθεί. Μια σιωπηλή προσπάθεια να απαλύνεις τον πόνο.

Η συναισθηματική υπερφαγία είναι μια μορφή ψυχικού μηχανισμού άμυνας.
Ένας τρόπος να αποφύγεις την εσωτερική αναστάτωση, να “γεμίσεις” κάτι που δεν είναι πραγματικά πείνα, αλλά ανάγκη για επαφή, για κατανόηση, για φροντίδα.

 Το κενό πίσω από το φαγητό

Το φαγητό δεν είναι ο εχθρός.
Το πραγματικό “πείνασμα” συχνά δεν είναι στο σώμα, αλλά στην ψυχή.
Πείνα για ξεκούραση, για αναγνώριση, για στοργή. Πείνα για να νιώσεις ότι είσαι εντάξει, ότι αξίζεις, ότι κάποιος σε βλέπει.

Κάθε φορά που τρως χωρίς να πεινάς, κάτι μέσα σου ζητά να το ακούσεις.
Ίσως να είναι η φωνή ενός κομματιού σου που κάποτε έμεινε μόνο.
Κι όσο το φιμώνεις με φαγητό, εκείνο δεν ησυχάζει, απλώς σωπαίνει για λίγο, ώσπου να ξαναζητήσει προσοχή.

 Η ψυχοθεραπεία ως τόπος κατανόησης

Στην ψυχοθεραπεία, το φαγητό παύει να είναι το “πρόβλημα” και γίνεται μήνυμα.
Ένας τρόπος να πλησιάσεις τον εαυτό σου, να αναγνωρίσεις τι πραγματικά χρειάζεσαι.
Πίσω από κάθε επεισόδιο υπερφαγίας κρύβεται ένα συναίσθημα που δεν βρήκε χώρο να εκφραστεί.

Σιγά σιγά, μαθαίνεις να ξεχωρίζεις τη σωματική από τη συναισθηματική πείνα,
να φροντίζεις τον εαυτό σου χωρίς τιμωρία ή ντροπή,
να τρως για να θρέψεις το σώμα σου και όχι για να καλύψεις την ψυχή σου.

 Η επιστροφή στη σχέση με τον εαυτό

Η πορεία προς τη θεραπεία δεν είναι εύκολη, ούτε γρήγορη.
Όμως είναι βαθιά λυτρωτική.
Γιατί πίσω από τη συναισθηματική υπερφαγία, υπάρχει ένας άνθρωπος που απλώς προσπαθεί να αντέξει.
Και αυτός ο άνθρωπος — εσύ — αξίζει κατανόηση, όχι κριτική.

Η αλλαγή ξεκινά όταν, αντί να ρωτάς «γιατί το έκανα πάλι;», αρχίζεις να ρωτάς «τι ένιωσα πριν το κάνω;».
Εκεί, μέσα σε αυτή τη μικρή στιγμή επίγνωσης, αρχίζει η θεραπεία.

Αν νιώθεις ότι η σχέση σου με το φαγητό σε δυσκολεύει, μη βιαστείς να την πολεμήσεις. Μάθε πρώτα να την ακούς. Μέσα από τη διαδικασία της ψυχοθεραπείας, μπορείς να γνωρίσεις τις βαθύτερες ανάγκες σου και να ξαναχτίσεις μια πιο τρυφερή σχέση με τον εαυτό σου.  Αυτήν που αξίζεις, αυτή που πάντα άξιζες.

Με σεβασμό,

Μαρία Ν. Μπαντινάκη,

Πιστοποιημένη Ψυχοθεραπεύτρια – Επόπτρια