«Εκεί που τελειώνει το ‘ναι’, αρχίζει η αλήθεια»
Δεν είναι πάντα εύκολο να βάζεις όρια.
Ίσως να έχεις πιστέψει πως το να αγαπάς σημαίνει να μην λες «όχι».
Πως για να είσαι καλός άνθρωπος, πρέπει να αντέχεις, να συγχωρείς, να καταλαβαίνεις ακόμα κι όταν δεν σε καταλαβαίνει κανείς.
Κι ύστερα, κάπου μέσα σου, αρχίζει μια κόπωση που δεν έχει όνομα.
Μια σιωπηλή εξάντληση από το να λες συνέχεια «ναι», ενώ μέσα σου ψιθυρίζεις «φτάνει».
Τα όρια δεν είναι τοίχοι. Είναι πόρτες.
Πόρτες που κρατάς εσύ το κλειδί τους.
Κι ανοίγουν για εκείνους που μπορούν να μπουν χωρίς να σε πληγώσουν.
Το να βάζεις όρια δεν σημαίνει ότι αγαπάς λιγότερο, σημαίνει ότι αγαπάς αληθινά.
Ότι μένεις παρών στον εαυτό σου, τον φροντίζεις, τον τιμάς.
Κάθε φορά που δεν λες αυτό το δύσκολο «όχι», χάνεις ένα μικρό κομμάτι από εσένα.
Κι αν έχεις νιώσει κάποτε να αδειάζεις χωρίς να καταλαβαίνεις το γιατί, ίσως εκεί να βρίσκεται η απάντηση:
έχεις δώσει περισσότερα απ’ όσα άντεχες, χωρίς να αφήσεις χώρο να ανασάνεις.
Πονάει να αλλάζεις.
Πονάει να πεις «ως εδώ» σε ανθρώπους ή σχέσεις που συνήθισες.
Πονάει να σταθείς όρθιος απέναντι σε αυτό που σε πνίγει.
Αλλά πιο πολύ πονάει να προδίδεις εσένα, να μένεις εκεί που δεν χωράς, μόνο και μόνο για να μη χαλάσεις κάτι.
Τα όριά σου είναι μια πράξη αγάπης προς εσένα.
Μια απαλή αγκαλιά που σου ψιθυρίζει:
«Σε βλέπω. Είσαι σημαντικός. Αξίζεις χώρο, σεβασμό, ησυχία.»
Και κάτι όμορφο συμβαίνει όταν τα θέτεις:
οι άνθρωποι που σε αγαπούν πραγματικά δεν τρομάζουν. Σε αγαπούν βαθύτερα.
Γιατί καταλαβαίνουν πως το όριό σου δεν είναι απόσταση· είναι ειλικρίνεια.
Να θυμάσαι…
Τα όρια δεν χωρίζουν, ενώνουν.
Φέρνουν κοντά εκείνους που μπορούν να σε δουν ολόκληρο,
χωρίς να χρειάζεται να μικρύνεις για να χωρέσεις.
Και αυτό είναι η πιο αληθινή μορφή αγάπης.
Όταν επιτρέπεις στον εαυτό σου και στους άλλους να υπάρχετε,
όχι μέσα από υποχώρηση, αλλά μέσα από σεβασμό, ελευθερία και αλήθεια.
Με σεβασμό,
Μαρία Ν. Μπαντινάκη,
Πιστοποιημένη Ψυχοθεραπεύτρια – Επόπτρια