Η αυτοφροντίδα δεν είναι πολυτέλεια.
Είναι μια σιωπηλή πράξη αγάπης προς τον εαυτό σου. Κι όμως, είναι ίσως από τα πιο δύσκολα πράγματα να μάθεις. Γιατί χρειάζεται να σταθείς απέναντι σου να σε δεις, να σε ακούσεις, να σε πάρεις σοβαρά.
Η αυτοφροντίδα δεν είναι πάντα ένα μπάνιο με αφρόλουτρο ή μια βόλτα στο φως. Μερικές φορές είναι να παραδεχτείς ότι κουράστηκες, ότι δεν αντέχεις άλλο να προσποιείσαι πως όλα είναι καλά. Είναι να πεις “σήμερα δεν μπορώ” και να το εννοείς, χωρίς να απολογείσαι.
Είναι να μάθεις να ακούς τι χρειάζεσαι, πριν φωνάξει το σώμα ή η ψυχή σου για προσοχή.
Να αναγνωρίζεις τη στιγμή που θες να μείνεις μόνος, ή εκείνη που έχεις ανάγκη από μια αγκαλιά. Να σε ρωτάς “τι χρειάζομαι τώρα;” και να τιμάς την απάντηση, όσο μικρή ή μεγάλη κι αν είναι.
Η αυτοφροντίδα είναι να βάζεις όρια χωρίς ενοχή.
Να λες “όχι” όταν πνίγεσαι, “όχι” όταν έχεις δώσει ήδη πολλά.
Και να λες “ναι” στον εαυτό σου, στο σώμα σου, στο συναίσθημά σου, στη δική σου αλήθεια.
Ίσως καμιά φορά φοβάσαι ότι αν φροντίσεις εσένα, θα χάσεις τους άλλους. Όμως, πίστεψέ με… όταν μαθαίνεις να γεμίζεις εσύ, τότε αρχίζεις να δίνεις αληθινά. Όχι από εξάντληση, αλλά από πληρότητα.
Η αυτοφροντίδα δεν είναι εγωισμός. Eίναι επιστροφή.
Επιστροφή σ’ εκείνο το παιδί μέσα σου που ήθελε απλώς να νιώσει ότι κάποιος το βλέπει, το καταλαβαίνει, το αγκαλιάζει.
Κι αυτός ο κάποιος μπορείς να είσαι εσύ.
Να του μιλάς με καλοσύνη. Να του λες “σε βλέπω, σε αγαπώ, είμαι εδώ”.
Γιατί η φροντίδα δεν είναι κάτι που περιμένεις απ’ έξω. Eίναι κάτι που αρχίζει από μέσα.
Και κάθε φορά που το κάνεις, κάθε φορά που στέκεσαι λίγο πιο τρυφερά απέναντι σου, ανθίζεις λίγο ακόμη.
Όπως το φως που βρίσκει τρόπο να περάσει μέσα απ’ το πιο μικρό ράγισμα.
Με σεβασμό,
Μαρία Ν. Μπαντινάκη
Πιστοποιημένη Ψυχοθεραπεύτρια – Επόπτρια